De stenen bruid

Een aantal grote steencirkels in Duitsland worden Braut genoemd – bruid in het Nederlands. Je hebt bijvoorbeeld de Visbeker Braut en de Glaner Braut, allebei in het natuurgebied Wildeshauser Geest. Maar waarom in vredesnaam wordt een stenenformatie een bruid genoemd?

Een verklaring hiervoor stamt uit de Middeleeuwen.

De bruiloft die niet doorging

Een jong meisje wordt tegen haar zin uitgehuwelijkt, en vlucht op haar huwelijksdag. Als straf voor haar ongehoorzaamheid verandert ze echter in steen, samen met haar bruiloftsgasten. Daar staat ze nu nog steeds. Bij Engelmansbäke staat zelfs nog een versteende bruidegom – de Brautigam – op zijn bruid te wachten. De versteende bruidswagen staat er vlak naast, voor het geval het er ooit nog eens van komt. Precies hetzelde verhaal (maar dan zonder de bruidegom en de wagen) wordt over de prehistorische stenenformatie Glaner Braut in Dötlingen verteld. Pech voor Helga, de verhalenvertelster van het dorp, wanneer al haar deelnemers het verhaal al kennen vanuit een andere bron. Je ziet ze zelfs al twijfelen – als je een keer zo’n verhaal hoort, is het amusante folklore. Als je precies hetzelfde verhaal nog een keer ergens anders hoort, devalueert het verhaal tot flauwekul.

Een manipulatief fabeltje

En natuurlijk is het dat. Het is niet meer dan een moraliserend praatje, om meisjes van een jaar of 15 zo bang te maken dat ze wel huilend in moeten stemmen met de echtgenoot die voor haar ouders het meeste voordeel oplevert. Want vergis je niet, in de Middeleeuwen waren de meeste mensen zo bang voor de hunebedden en de andere grote stenen, dat ze er niet eens in de buurt durfden te komen. Zij die dat wel durfden, moesten zeker heksen zijn! Op de brandstapel met die duivelaanbidders!

Glaner Braut

Een taalkundig misverstand over steencirkels

Een meer logische verklaring voor het woord braut vinden we als we gaan kijken naar de Scandinavische landen. Streken waar de hunebedbouwers ook geweest zijn.

IJsland is een land waar een taal gesproken wordt die vrijwel identiek is aan het oud-Noors uit de Middeleeuwen. Braut is een woord wat je daar dagelijks tegenkomt op de straatnaambordjes. Het duidt een grote, brede hoofdstraat aan. Neem bijvoorbeeld de Miklabraut of de Su∂urlandsbraut in Reykjavik – drukke wegen dwars door de stad! Spreek braut niet uit op zijn Duits, maar op zijn IJslands. Dat klinkt zo: breut.

Als we vervolgens weer naar de Visbeker en Glaner Braut kijken, met hun lange rijen stenen evenwijdig aan elkaar, zien we precies dat: een grote, brede weg waar je doorheen loopt naar de steen die aan het hoofd staat. Doe het maar eens, en voel de energie die door je heen gaat. Dit is de energie van de leylines waarlangs deze stenen neergezet zijn. Kijk maar eens, hoe iedereen automatisch deze zelfde weg loopt.

Het is dan ook duidelijk dat de Visbeker Brautigam helemaal geen bruidegom is die tot in de eeuwigheid op zijn ongehoorzame bruid wacht – het is de grootste megalithenstraat van Duitsland!

Visbeker Brautigam